Rzeczy dobre

To był trudny rok.

Stary rok umarł. Niech żyje nowy rok!

Przełom grudnia i stycznia to dobry moment na podsumowania, z czego skwapliwie korzysta wielu blogerów, zbierając w jednym miejscu swoje dokonania (tudzież porażki), odkrycia, zdobycze książkowe i wspomnienia. Nie będę tu wyjątkiem i skorzystam z okazji, aby zrobić szybki jak montaż Guya Ritchiego (omg) (błyskotliwe porównanie) (udało się) przegląd ostatnich dwunastu miesięcy. 

Tak, to był trudny rok. Bardzo... nazwijmy to... burzliwy. Pod wieloma względami. Nie udało mi się osiągnąć wielu rzeczy z tego, co ambitnie planowałam na początku roku, nie zrealizowałam części planów. Miałam czas literackiego nieurodzaju, zarówno na blogu, jak i pod względem radosnej twórczości własnej. Moment sporego artystycznego kryzysu, zwątpienia we własne umiejętności, zagubienia w pętli ,,to nie jest wystarczająco dobre" i poddawania się na etapie pomysłu. Mnóstwo zmarnowanego czasu i frustracji, i kryzysów, i dołków, błędów i łez, emocjonalnych huśtawek, zmian, nie zawsze łatwych i miłych. Chociaż zaczęłam dwa dość duże teksty, to powstało stosunkowo niewiele utworów ukończonych. Dwa konkursy zakończyły się dla mnie klapą. Przeczytałam o połowę mniej książek niż w ubiegłym roku. Było dużo wyzwań, dużo trudności, dużo huśtawek nastrojów i dylematów natury, nazwijmy to, egzystencjalnej. 

ALE.

To był też pod wieloma względami dobry rok. Owocny w nowe doświadczenia i znajomości. Pełen niesamowitych odkryć, widoków i przeżyć. Trudny i piękny. 

Co dobrego zostawił rok dwa tysiące siedemnasty? 

Kultura

2017 to rok koncertów - dwudziestego czwartego lutego miałam okazję być na Lindsey Stirling, a tej samej daty w marcu na Domowych Melodiach (pisałam o tym o tutaj). Latem odkryłam magię darmowych koncertów i dzięki temu zobaczyłam na żywo (i za darmo!) dwie trzecie moich ukochanych polskich zespołów - Lor i SALK - w Gdyni, również uwielbianą Julię Pietruchę na Jarmarku Dominikańskim i zespół dla mnie zupełnie nowy, czyli Breabach - grupę wykonującą muzykę celtycką, a występującą w ramach Mozartiany (koncert ,,Mozart na folkowo"). 

Generalnie ostatnie miesiące były dla mnie czasem niezwykle intensywnym i odkryłam, że prowadzę całkiem bujne życie kulturalne. Gorliwie korzystam ze szkolnych wyjść do teatru i tańszych biletów grupowych, z klasą co miesiąc chodzę do kina, zapisuję się na różne akcje i wydarzenia. Marzłam na festiwalu Narracje w Brzeźnie. Wolontariuszowałam na festiwalu architektury oraz balu świątecznym dla dzieci, podopiecznych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Miałam przyjemność uczestniczyć w Forum Młodych 2017 w Europejskim Centrum Solidarności, w panelu ,,Róbmy sztukę, róbmy społeczeństwo", z którego wyszłam zainspirowana, natchniona i gotowa ruszać kreować, tworzyć, zmieniać świat! (po czym wróciłam do domu i robiłam angielski. Ot, przygniatająca proza życia, moi drodzy). Latem byłam na moim pierwszym Festiwalu Kolorów. Zobaczyłam wystawę Fridy Kahlo i Diega Rivery w Poznaniu. Chodziłam do kina, obejrzałam dużo filmów, słuchałam dużo muzyki. Czytałam też. Mniej niż rok temu, ale za to jakie książki! W zestawieniu przeczytanych pozycji nie ma może wielu pozycji w ogóle, jednak zadziwiająco mało jest przeciętnych i takich sobie, a spektakularnie złych nie było wcale. I choć lista wygląda skromniej niż rok temu, to udało mi się przeczytać fantastyczne rzeczy - od klimatycznych, przyjemnych młodzieżówek (kryminału retro i osadzonej w świecie Griszów opowieści o typach spod ciemnej gwiazdy) i samych korzeni współczesnej fantastyki (czyli ,,Frankensteina" Mary Shelley i opowiadań Edgara Allana Poe), przez esej o feminizmie, felietony o języku, przepięknie wydaną publikację o modzie XIX stulecia oraz dramaty Moliera, Sofoklesa i Wilde'a, aż do ponownej lektury ,,Mistrza i Małgorzaty", spotkań z dwoma największymi panami polskiej literatury oraz poezji Emily Dickinson. Przygody czytelnicze, choć może rzadsze, miałam więc ekscytujące. Chyba rozważniej dobieram lektury i to dobrze, ale mam nadzieję, że w tym roku uda mi się przeczytać więcej. I równie dobrego!

Końce i początki

W ostatnich miesiącach gimnazjum, po trzech latach zmagań udało mi się zdobyć tytuł laureata z polskiego. Chodziłam po dniach otwartych liceów, pierwszy raz włożyłam soczewki, zatańczyłam poloneza w szpilkach na podłodze pokrytej dywanami, zaliczając imponującą liczbę godzin przetańczonych na obcasach (wpiszę to sobie do CV), wybawiłam się na balu gimnazjalnym w najładniejszej sukience w moim życiu, uczestniczyłam w przygotowywaniu krzesła dla mojej anglistki (długa historia) i pożegnałam się ze starą klasą.

We wrześniu zaczęłam za to naukę w liceum i błyskotliwie rzeknę: jest fajnie. Klasa trafiła mi się sympatyczna podobnież rocznik, nauki jak cholera, ale uczę się czasami naprawdę fascynujących rzeczy, a lekcje polskiego dostarczają mi przepięknych spotkań z poezją i istnych intelektualnych uczt i przygód; napisałam pracę na olimpiadę z polskiego (czekam na wyniki), a moje życie kulturalne rozkwita. Tak się złożyło, że ten rok to również czas przełamywania wielu granic - zaczęłam uczestniczyć aktywnie w różnych szkolnych wydarzeniach czy wolontariatach, co wymaga kontaktu z ludźmi i w ogóle, więc jestem dumna z przełamania pewnej nieśmiałości i angażowania się w tyle inspirujących projektów.

Ludzie

W tym roku zakończyła się pewna wspaniała współpraca literacka. 

Nie da się wyrazić słowami, jak cudowny był to (ponad!) rok, jak inspirujący, jak rozwijający, jak fantastyczny. Dziękuję za wspaniały projekt, który zaowocował tyloma stronami tekstu (wspaniałego! A co!), mnóstwem maili i przede wszystkim wspaniałą znajomością. 

W tym roku miały miejsce dwa niezwykłe spotkania. Jedno przy pączkach w spokojną niedzielę, drugie przy naleśnikach ze spektakularną piątką. Bardzo, bardzo dziękuję i mam ogromną nadzieję, że niebawem uda się zobaczyć znowu! 

W tym roku pojechałam na mój trzeci obóz literacki i ach. Wróciłam z garścią tekstów, mnóstwem inspiracji, pomarańczową koszulką, ogromem motywacji do dalszego pisania, ale przede wszystkim - wzbogacona o nowe, fantastyczne znajomości. Na literere jeżdżą ludzie tak cudowni, że nie da się tego wyrazić słowami. Z niektórymi spotkałam się po raz kolejny, z niektórymi po raz pierwszy i cieszę się, że mogłam spędzić dwa tygodnie z tak niesamowitymi osobami. Dziękuję za czytanie na głos tekstów, wymianę inspiracji, zwierzenia, długie wieczorne i nocne rozmowy, insajd dżołki i śpiewanie. Zwłaszcza wiadomej piosenki.

W tym roku poznałam ludzi o tak zwariowanych pasjach, że byście nie uwierzyli, serio. Mam przyjemność chodzić z częścią z nich do klasy. 

Byłam

1. W artystycznoliterackim, pełnym smogu, uroku i fantastycznych kamienic, wymarzonym do studiowania Krakowie. 

2. W przepięknie rozświetlonym, tętniącym studenckim życiem, a zarazem urokliwie kameralnym Lublinie. 

3. W małej nadmorskiej miejscowości, na ostatnim wyjeździe z klasą; poszliśmy na plażę o pierwszej w nocy, patrzyliśmy, jak jaśnieje nad horyzontem, jak migoczą światła dalekiego miasta. 

4. We Włoszech - w zasnutym mgłą, chłodnym Tyrolu, średniowiecznym Poppi, Muzeum Porcelany oraz wśród kwitnących na różowo krzewów i fantastycznych rzeźb w Ogrodach Boboli we Florencji, w pustelni i klasztorze w Camaldoli,  na targu staroci w Arezzo,  w małych miasteczkach Toskanii, z krętymi dróżkami, winnicami i ślicznymi domami tonącymi w kwiatach. Po drodze wznosiły się majestatyczne Alpy, we mgle tonęły szczyty, nad skarpami wisiały bawarskie zameczki, a na soczyście zielonych łąkach stały małe białe domki. 

5. W Poznaniu, na wystawie Fridy Kahlo i Diega Rivery oraz włóczędze po jarmarku bożonarodzeniowym, ślicznych sklepach papierniczych i czekającym na święta mieście, z rogalem świętomarcińskim w dłoni.

Odkryłam

1. Seriale internetowe - to już wcześniej, ale ćśś. Odkrycie poczynione dzięki Annie Marii (powtarzam to non stop, wiem, ale jestem dozgonnie wdzięczna!). Rok zaczęłam od skończenia klasycznego w świecie literary web series Lizzie Bennet Diaries, czyli uwspółcześnionej adaptacji ,,Dumy i uprzedzenia", o której jeszcze nie napisałam, a to skandal, bo to genialny serial, zabawny, błyskotliwy, świetnie przekształcający wątki z powieści sprzed ponad dwustu lat na współczesność, ciepły, wciągający, uroczy. Na jednym z odcinków płakałam jak bóbr. Zakochałam się też w produkcjach grupy Shipwrecked - serialu Edgar Allan Poe's Murder Mystery Dinner Party, ze znanymi pisarzami wplątanymi w grę w morderstwo w roli głównej, połowie miniserialu Kissing in the Rain (dopiero teraz uświadomiłam sobie, że druga część przede mną!) oraz około czterdziestominutowej parodii filmów noir The Case of the Gilded Lily (premiera była jedenastego grudnia i adcaijpc. To jest złoto).
2. Hamiltona - czyli broadwayowski musical Lina-Manuela Mirandy, który pozbawił mnie sporej części życia, spędzonej na słuchaniu genialnego soundtracku, oglądania świetnych animacji Szin, wybuchów dzikiej ekscytacji i entuzjazmu, ataków fangirlowania oraz (o zgrozo) śpiewaniu i (o zgrozo!) rapowaniu poszczególnych piosenek. To odkrycie to z kolei zasługa Bukwy, dziękuję ślicznie. Muzyka jest genialna, teksty to istny majstersztyk (libretto zostało nagrodzone Pulitzerem; generalnie cały musical został obsypany wszelkimi możliwymi nagrodami, dostał Grammy i jedenaście statuetek Tony), postaci nie da się nie pokochać, a fabuła i wykorzystanie historii USA zbija z nóg. Poza tym to istny fenomen kulturowy - musical o ojcach założycielach Stanów Zjednoczonych staje się znany na całym świecie, a ludzie z Wielkiej Brytanii, Polski, Chin, Australii, Estonii, Tajlandii, Ameryki Południowej, z całego globu, znają soundtrack na pamięć; na podstawie dramatu nagrodzonego jedną z najbardziej prestiżowych nagród literackich powstają fan-fiction, fan-arty, covery, przeróbki, memy, gify. Niesamowite. Lin-Manuel Miranda stworzył coś absolutnie na miarę naszych czasów, a do tego coś tak ujmującego. W Hamiltonie łatwo się zakochać. To mój pierwszy musical, który tak sobie ukochałam, chętnie będę eksplorować soundtracki innych. Już mam na oku polecane przez przyjaciółkę Heathers, no i polecanych przez wszystkich Nędzników.
3. Emily Dickinson - dziewiętnastowieczną poetkę, słynącą z niezwykle samotniczego trybu życia (tylko kilka razy opuściła swoje małe miasteczko, od pewnego momentu nie wychodziła z domu, a pod koniec z życia z pokoiku na piętrze - znajomych przyjmowała przez uchylone drzwi) oraz wielu tajemnic i znaków zapytania w życiorysie. Jej poezja jest pełna niesamowitej wrażliwości na otaczającą rzeczywistość, głębokich introspekcji, inspiracji hymnami protestanckimi, nowatorskich rozwiązań, oryginalnych i świeżych jak na tamtej czasy interpunkcji, składni i rytmiki, dźwięcznej, urywanej, jak rwany oddech. Drobne detale, sytuacje ze świata natury oraz świata ludzi stawały się inspiracją do rozważań egzystencjalnych. To wiersze przesycone wątpliwościami natury religijnej, zachwytem i rozpaczą, gorzkim humorem, melancholią, dystansem, tą ogromną wrażliwością. Najlepszy przekład to oczywiście ten Barańczaka, doskonale oddaje ducha tej poezji.
4. Zbiory uniwersyteckich bibliotek - a właściwie jednej, w Gdańsku, gdzie szukałam informacji do dwóch opowiadań oraz kserowałam lekturę na historię (nigdzie nie była już w tym czasie dostępna). Jeżeli jakiś temat mnie zafascynuje, to lubię go zgłębiać. Jestem takim świrem, że w trakcie ferii mogę pojechać na uniwerek, zgarnąć stosik woluminów o mitologii celtyckiej albo Mickiewiczu, usiąść przy stole obok pogrążonych w nauce studentów, z zapałem robić notatki i jeszcze się cieszyć.
5. Darmowe koncerty - patrz wyżej.
6. Folk i muzykę alternatywną - oczywiście znałam te gatunki wcześniej, słuchałam ich również. Jednak dopiero w tym roku zupełnie zanurzyłam się w muzykę alternatywną i odkrywam kolejnych wykonawców - songwriterów i kompozytorów, grających na ukulele i pianinie albo wykorzystujących elektronikę, głębokie basy i surowe bity, wpadających w rock, pop albo folk, eksperymentujących z muzyką, bawiących się dźwiękami. SALK, Lor, Sorry Boys, Tom Rosenthal, Dodie, BORNS, Aurora, Domowe Melodie. Niezależni, twórczy, ekscentryczni, ujmujący. Każdy z tych wykonawców jest wyjątkowy na swój sposób i uwielbiam to, ile serca wkładają w swoją muzykę.
7. Inspirujące postacie historyczne - szczególnie kobiety. Czytałam o ludziach obu płci (zarówno wśród kobiet, jak i wśród mężczyzn szczególnie fascynują mnie artyści i pisarze, a także naukowcy i generalnie wielkie umysły), ale przede wszystkim zaczęłam sobie gromadzić w kajeciku nazwiska ciekawych, inspirujących pań z różnych epok, od starożytności do współczesności i sama byłam zaskoczona, jak wiele jest zapomnianych, genialnych kobiet, które zmieniały świat. Dosłownie. Królowych, chemiczek, fizyczek, tancerek, aktorek, biolożek, działaczek społecznych, feministek, abolicjonistek, lekarek, rewolucjonistek, pilotek, malarek, pisarek, poetek, kobiet oddanych sztuce, nauce, dyscyplinom sportowym, dziesiątej muzie. Niewiarygodne życiorysy i ogromny wkład w historię, a o wielu z nich nikt już nie pamięta.
8. Jak piękne może być moje własne miasto - zaczęłam czerpać ogromną przyjemność z włóczenia się po Gdańsku, zaglądania w mniej znane zakamarki, odwiedzania muzeów, kościołów, centrów kultury, niezależnych księgarń, sklepików ze starociami, obrazami i małymi dziełami sztuki. I chociaż już wcześniej doceniałam, w jak pięknym miejscu mieszkam, dopiero teraz nauczyłam się, że warto poczuć się we własnym mieście jak turysta - czasem zadrzeć głowę i za każdym razem patrzeć na otoczenie tak, jakby widziało się je po raz pierwszy.

Udało mi się

1. Zacząć dwa większe teksty (kolejno 41 i 33 strony).

2. Napisać sporą garść miniaturek literackich na obozie. 

3. Otworzyć na ludzi.

4. Zacząć korzystać z okazji, zapisywać się na wyjścia, wyjazdy, inicjatywy, uczestniczyć w inspirujących wydarzeniach, nie bać się spróbować.

5. Kupić zatrważającą liczbę pięknych zeszytów.

6. Nauczyć odpuszczać.

7. Nauczyć nie bać złych pomysłów.

8. Zachwycać. I dziwić. Niezależnie od wszystkiego. 

Szczęśliwego Nowego Roku! 

Zdjęcie: kaboompics