Narty

Zima może nie śnieżna, ale zimna, trzeba się rozgrzać. 
Została mi garść tekstów z obozu literackiego i wśród tych, które nadają się do publikacji, znajdują się między innymi ,,Narty" - miniaturka napisana pierwszego dnia. Tym razem zrobię mały eksperyment (ohoho) i dopiero na końcu podam, jakie mieliśmy zadanie - zawsze ciekawi mnie, czy widać, że to opowiadanie pisane pod określone polecenie i czy może funkcjonować jako zupełnie niezależny byt. 
Enjoy!

Narty

— Świetnie pani idzie – skłamał gładko Markus, pomagając mi podnieść się ze śniegu.

Stanęłam chwiejnie na drewnianych nartach i złapałam mężczyznę za ramiona, żeby utrzymać równowagę.

— To, że panu płacę, nie znaczy, że musi mi pan kadzić – poinformowałam go, usiłując stanąć stabilnie.

Instruktorowi drgnął kącik ust.

— Może nie świetnie, przyznaję, ale szybko się pani uczy.

Aha. Z uprzejmości jednak nie protestowałam.

Śnieg skrzył się diamentowo. Zachodzące za drzewami słońce rzucało czerwony blask. Po zboczu wzgórza wspinał się las pełen ośnieżonych świerków. Baśniowo. A do tego wokół ani żywej duszy. Tylko na dole stała drewniana chata, pensjonat.  

Idealne warunki do pierwszej w życiu, trochę upokarzającej lekcji jazdy na nartach.

Markus poprawił czapkę, spod której wystawały kosmyki koloru marchewki. Brązowe oczy lśniły figlarnie.

— W ogóle się pani nie rusza – oznajmił. – Tylko stoi sztywno i czeka, aż znajdzie się na dole.

— Myślałam, że na tym to polega – przyznałam.

Roześmiał się. Lubiłam jego śmiech – szczery i ciepły. Spodobał mi się pierwszego dnia pobytu, kiedy go usłyszałam, dwa tygodnie temu. Okazało się, że właściciel pensjonatu ma syna, który pomaga mu w prowadzeniu ośrodka i uczy turystów jazdy na nartach. Niedługo po naszym przyjeździe wszedł do chaty cały ośnieżony, z mokrymi włosami i błyszczącymi oczami. W ręku trzymał narty.

Staliśmy wtedy przy kominku – ja, rodzice i mój brat, w modnych w mieście, ale tu niepraktycznych płaszczach, wyczerpani długą drogą przez śnieżycę. Teraz, gdy grzaliśmy przy ogniu skostniałe z zimna ręce, śnieg prószył delikatnie. Gospodarz podał nam grzane wino i popijaliśmy je, wciąż dygocząc. Wszystko w naszym wyglądzie krzyczało: miastowi!

Markus roześmiał się, gdy nas zobaczył. Tak ciepło, że nikt nie miał mu za złe, że śmieje się z nas. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się jeszcze szerzej.

— Witamy w naszych skromnych progach – rzucił.

Od tego momentu nasze relacje zaczęły się rozwijać w niesamowitym tempie. Spotykaliśmy się w jadalni, na schodach, przy drzwiach, kiedy wracał z workiem pełnym zakupów. Popijaliśmy gorącą czekoladę przed kominkiem, rozmawialiśmy o wszystkim, rzucaliśmy śnieżkami, zachowując się jak dzieci. Zaprzyjaźniliśmy się tak szybko, że zastanawiałam się, jak to możliwe.

,,Przeznaczenie” - powiedział, kiedy podzieliłam się z nim tą refleksją.

Teraz złapał mnie za rękę i pomógł odwrócić się w stronę zbocza.

— Musi pani ruszać kolanami. Tak się skręca.

— Łatwo powiedzieć – wymamrotałam, zerkając w dół.

 Góra była niska i łagodna, wyższe szczyty wznosiły się nieco dalej. Mimo to jednak wydawało mi się, że stoję na skraju przepaści.

— No – rzucił Markus. – To proszę spróbować jeszcze raz.

Cofnęłam się. Po tylu upadkach jakoś nie czułam entuzjazmu, na początku przecież tak wielkiego.

Matka, kiedy usłyszała, że chcę pójść na lekcję narciarstwa, do tego sam na sam z młodym mężczyzną, najpierw pobladła. Jej zdaniem, którym nie omieszkała się podzielić, ani jedno, ani drugie absolutnie nie przystawało damie. Czasy jednak się zmieniały, świat szedł, a nawet biegł do przodu. Kobiety grały w golfa, tenisa, jeździły na łyżwach i nartach. Spódnice i dystans między ludźmi odmiennej płci skracały się błyskawicznie. Matka kurczowo trzymała się starych tradycji, ale widziała, że jej dzieci wkraczają w inny świat i niechętnie, ale próbowała to akceptować.

Odkaszlnęłam, patrząc w dół.

— Może…

— Boi się pani?

— Ja? – oburzyłam się. – W życiu!

Markus zaoferował popchnięcie, z czego skwapliwie skorzystałam. Pojechałam. Przez jakąś sekundę wydawało mi się, że może dojadę normalnie na dół, ale nagle przyspieszyłam i od razu zmieniłam zdanie. Przechyliłam się na bok i zdecydowanie nie jak dama z piskiem przewróciłam się na śnieg, machając rozpaczliwie kończynami.

— Żyje pani? – zawołał Markus.

— Żyję! – odkrzyknęłam, częściowo zagrzebana w śniegu, z nogami w górze.

Zbiegł do mnie. Przygryzł wargę, żeby się nie roześmiać, kiedy mnie zobaczył. Pomógł mi się wydostać i postawił mnie na nogi. Przez chwilę trzymał mnie w ramionach i, o dziwo, jakoś mi to nie przeszkadzało. Wydawało mi się, że na już i tak zaczerwienionej od mrozu twarzy nauczyciela pojawił się rumieniec.

— Czerwieni się pan?

— Owszem – odrzekł z godnością, wciąż nie wypuszczając mnie z objęć.

— Jest pan niezdrowy?

— A tak. To straszna choroba. Objawia się rumieńcami, stałym myśleniem o jednej osobie i bardzo szybkim biciem serca. – Markus przycisnął mi dłoń do swojej piersi. – Czuje pani?

— Czuję – powiedziałam, uśmiechając się. – Czy jest na to antidotum?

— Jest – odparł. – Ale nie zawsze działa. Widzi pani, istnieje poważne zagrożenie, że i pani się zarazi, a wtedy oboje będziemy chorzy.

Przysunęłam się nieco bliżej. On nachylił się lekko.

— Mogę zaryzykować – stwierdziłam.

Przysunęliśmy się znacznie bliżej, niż pozwalała na to przyzwoitość i, o zgrozo, chyba się zaraziłam.

Chociaż miałam poważne podejrzenia, że byłam chora już wcześniej. 

Zadanie: napisz tekst na podstawie pięciu wylosowanych słów.

Wylosowane słowa: narty, marchew, worek, antidotum, las 

Zdjęcie: New Old Stock

wykonane w 1927 roku przez Andersa Beera Wilse'a

Właściciel: National Library of Norway