Rozmaitości #5: Sztuka umie pływać

No.

Dobra.

Powiedzmy to na głos.

Wakacje się kończą!

Powiedziałam to. Łał. Nie zabijajcie mnie.

Przy okazji, niesamowite, że pierwszego dnia września od razu, jak na zawołanie zmieniła się pogoda. Jakby Matka Natura obudziła się rano, podeszła do swojej konsoli w centrum zarządzania przyrodą i przełączyła z ,,trybu letniego" na ,,tryb jesienny" (to było autentycznie moje pierwsze skojarzenie, czy powinnam się martwić?). Chlusnęło deszczem, temperatura spadła, letnie rzeczy powędrowały na dno szafy, do łask wrócił płaszcz, ciepłe skarpety rodem z tumblrowych jesiennych zdjęć i kubki gorącej herbaty (to ostatnie akurat u mnie zawsze jest w łaskach, lubię herbatę).

Dobre wyczucie. Naprawdę.

Tak się składa, że w poniedziałek zaczynam liceum, a moje nastawienie waha się między tremą i stresem a pewną ekscytacją, bo hej, w końcu nowy etap edukacji i coraz bliżej do wieku, w którym jest większość bohaterów książek young adult o wybrańcach! Z pewną nostalgią wspominam, jak w wieku siedmiu lat myślałam, że ci licealiści to są tacy duzi, mądrzy, dorośli i dojrzali.

Och, droga Polu z przeszłości.

Gdybyś wiedziała, jak bardzo się mylisz. 

Wakacje chylą się ku końcowi i mogę stwierdzić z czystym sumieniem, a zarazem wielką radością: to były dobre wakacje. Trochę chłodne, zdecydowanie za krótkie, jednak stanowczo dobre. Jedna z niewielu rzeczy, z których jestem średnio zadowolona, to ilość przeczytanych książek, bo wynosi ona... jedną pozycję. Chyba nigdy nie miałam tak niskiej statystyki, jeżeli będziemy patrzeć na to chłodnym okiem analityka. Owa pozycja to ,,Czterdzieści i cztery", którą mimo świetnego światotwórstwa i ppomysłów, ogromnej wyobraźni i wiedzy autora, zabawy historią i paroma naprawdę dobrymi scenami, wymęczyłam z powodu dłużyzn i zbytniego nagromadzenia wątków, które z powodu swojej mnogości nie zdołały wybrzmieć i wzbudzić odpowiednich emocji. Teoretycznie nie mogę powieści niczego zarzucić, jednak czegoś zabrakło. Jakiejś iskry. Czegoś, co porwie. 

Obecnie jestem za to w połowie ,,Małego życia" i na razie przeżywam tę książkę bardzo.

Wracając jednak do głównego wątku: na koniec chciałam zrobić małe podsumowanie, z lekką nostalgią, bo to już koniec, ale też szerokim uśmiechem, bo było to coś wspaniałego.

Po pierwsze, obóz literacki!

Pisałam o nim szerzej tutaj, więc nie będę się rozwodzić, powiem tylko, że po raz kolejny była to fantastyczna przygoda. Poznałam niesamowitych, naprawdę niesamowitych ludzi, mnóstwo się nauczyłam, nasiąkłam twórczą atmosferą i wróciłam z plikiem tekstów, z których część już się pojawiła (odsyłam do poprzednich wpisów, tudzież do zakładki Opowiadalnia), a część jeszcze się pojawi. Dodajmy do tego gigantyczne pizze, pożeranie czipsów, gadanie do nocy, czytanie swoich tekstów na głos w pokoju, dużo fangirlowania i pozytywnej energii. Świetne przeżycie. 

Po drugie, Włochy!

W tym roku mogłam znowu odwiedzić ten piękny kraj i nacieszyć się średniowiecznymi miasteczkami, starymi domami, urokliwymi podwórkami, fantastycznymi zamkami i innymi zabytkami, toskańskimi lasami, lodami, makaronami, bruschettą ze świeżymi pomidorami i oliwą, złotymi paniami i panami w sklepach z zasłonami z koralików, gdzie ludzie spoza miasteczka są zjawiskiem, a przed kupnem sera zawsze trzeba go spróbować, no i tą świetną atmosferą, którą tworzą Włosi, często tak życzliwi, otwarci, pełni energii, charyzmy, z bardzo zaraźliwymi uśmiechami. Małe tyrolskie miasteczko tonące we mgle, z chłodnym i rześkim powietrzem oraz majestatycznymi Alpami na horyzoncie. Comiesięczny targ staroci w Arezzo, gdzie na ulicach stały stare, pomalowane na niebiesko szafy, stoły z ciemnego drewna, fikuśne żyrandole, stosy pożółkłych książek, wydań National Geographic z lat dwudziestych i czarno-białych pocztówek. Ciasne uliczki małych miasteczek, okna i balkony tonące w kwiatach. Ukryte między drzewami i kwitnącymi na różowo krzewami rzeźby w Ogrodach Boboli we Florencji. Zamek w Poppi, gdzie w pięknej bibliotece zza gablot zerkały wydania ,,Boskiej komedii" z XIV wieku. Napotykane co krok prace Bluba, anonimowego artysty, który w ramach streetartowego projektu ,,L'arte sa nuotare" (,,Sztuka umie pływać") zostawia wszędzie, w miastach i miasteczkach, swoje dzieła przedstawiające znane postacie z obrazów oraz prawdziwej historii, od Mony Lisy, przez Salvadora Dalego, aż do Amy Winehouse, zanurzone pod wodą i w maskach do nurkowania. 

Cytując samego Bluba, z wywiadu, który został z nim/nią przeprowadzony tutaj:  
We can choose to be stuck with fear due to the crisis or we can choose to take it as an opportunity to overcome our limitations while being confidence in the future and in our potential. So, even though it seems like we are all underwater it is time to learn how to swim! 
(Koślawe tłumaczenie: Możemy wybrać strach przed kryzysem albo możemy wybrać potraktowanie tego jak okazję do pokonania naszych ograniczeń, będąc pewnym przyszłości i naszego potencjału. Więc nawet jeśli wydaje się, że wszyscy jesteśmy pod wodą, czas nauczyć się pływać!).

Fantastyczny pobyt, dużo nowych doświadczeń, pięknych miejsc i przeżyć. 

Po trzecie, darmowe koncerty! 

W tym roku trafiłam łącznie na cztery, bo odkryłam i zachwyciłam się tym, ile świetnych rzeczy odbywa się zupełnie za darmo w moim mieście i okolicach. 

O dwóch pierwszych, odbywających się w ramach Open'era i Gdynia Open Stage, pisałam szerzej tutaj - były to kolejno SALK i Lor, dwa moje ukochane polskie zespoły, których muzykę zawsze będę gorąco polecać, bo jest przepiękna. 

Na kolejnym miałam okazję być w sierpniu i był to koncert Julii Pietruchy - kolejnej polskiej artystki, którą uwielbiam. Jej debiutancka płyta ,,Parsley" jest dostępna w całości na YouTubie i polecam bardzo, bardzo mocno. Ta muzyka jest subtelna, delikatna, lekka, czasem poruszająca i ściskająca za serce (jak ,,On My Own" i ,,We Care So Much"), czasem radosna i żywiołowa, nawiązująca do poprzednich dekad (jak ,,Swing Boy" i ,,Ship Of Fools"), zawsze absolutnie ujmująca i czarująca. W ramach Jarmarku św. Dominika odbył się koncert, na który był wstęp wolny i wyszłam absolutnie zachwycona, bo ach, na żywo okazało jeszcze lepiej, niż na płycie, jeszcze bardziej energetycznie, ujmująco i poruszająco. Coś pięknego.

Ostatni zaś darmowy koncert miał miejsce w trakcie Mozartiany - mozartowskiego festiwalu w Gdańsku. Ten punkt programu nazywał się ,,Mozart na folkowo", a aranżacje utworów genialnego kompozytora miał wykonywać szkocki zespół Breabach, który gra tradycyjną szkocką muzykę, a ich ostatni album pełen jest również muzycznych inspiracji z całego świata.

- No, to na początek zagracie coś Mozarta? - zagadnął zespół pan zapowiadający.

- Nie - odpowiedzieli radośnie muzycy.

- Nie? - zdziwił się zapowiadający.

- Zagramy coś z domu - odrzekli z dumą.

I rzeczywiście, pojawiły się góra trzy utwory Mozarta, bo większość stanowił materiał z płyt zespołu. Jednak to w niczym nie przeszkadzało, bo koncert był absolutnie magiczny. Nie zdawałam sobie sprawy, że szkocka muzyka może być tak piękna, tak radosna i żywiołowa, tak smutna i melancholijna. Słuchałam jak zaczarowana. Były dudy, flety, skrzypce, kontrabas, śpiewanie po gaelicku i przez moment nawet stepowanie. Breabach urzekał też taką naturalnością, skromnością i autentycznością. Fantastyczny występ. 

Po czwarte, spotkania ze znajomymi, filmy, długie siedzenie wieczorem, wolność!

Cóż mogę więcej powiedzieć?

Tym, którzy w poniedziałek wędrują do szkoły, ale także tym, którzy edukację mają już za sobą: dobrego roku szkolnego!

PS: Dziękuję za ponad 100 obserwatorów! 
PS2: Dali też umie pływać.

Zdjęcie 1: kaboompics

Zdjęcie 2: własne, można je znaleźć także na moim Instagramie (mam Instagrama!), o tutaj