Odnaleziona kobiecość?

Czyli trochę o spódnicach, spodniach i kobiecości. 

Zacznijmy od tego, że uwielbiam chodzić w sukienkach i spódnicach. Bo to mój styl. Bo pasują do mojej figury. Bo lubię styl vintage. Bo są wygodne. Bo czuję się w nich dobrze. Bo trudno mi znaleźć pasujące spodnie (nie za obcisłe, nie za szerokie, najlepiej niebiodrówki, wygodne i ładne jednocześnie - ach, czy to naprawdę aż tak wiele? *wyrzuca ręce w powietrze w akcie rozpaczy* *dramatyczne pytania retoryczne zawsze w cenie*). Bo mam ogromną słabość do rozkloszowanych sukienek i zwiewnych, długich spódnic, które romantycznie powiewają (i są na tyle długie, że mogą to robić). Bo są ładne, po prostu. 

Mimo jednak tej miłości do tego typu stylu, mimo dysproporcji w szafie, jeśli chodzi o stosunek par spodni do sukienek i spódnic, nigdy nie dorabiałam do tego żadnej ideologii.

Jakież było moje zdziwienie, kiedy ujrzałam, że niektórzy tak.

Zaczęło się od tego, że gdzieś podczas scrollowania na Facebooku mignął mi link do posta na Stacji 7 dotyczącego, nomen omen, spódnic właśnie - ,,Spódnica = odnaleziona kobiecość". Kliknęłam, niepewna, co mogę znaleźć, przeczytałam, po czym odłożyłam kubek zimnej herbaty i przez chwilę miałam mętlik w głowie. W tekście tym było bowiem tyle rzeczy, z którymi się nie zgadzałam, że aż musiałam zastanowić się, z czym nie zgadzam się najbardziej.

Zanim przejdę do meritum, trzeba coś ustalić. Postanowiłam podjąć małą polemikę z postem opublikowanym na Stacji 7, odnosząc się do cytatów. Nie oznacza to, że krytykuję autorkę i jej poglądy.Wiele kobiet odnajduje w spódnicach spełnianie swojej kobiecości i w erze noszenia spodni przez wszystkich przywraca ten typowo przypisany jednej płci element ubioru. Nie c

Mogę jednak mieć wątpliwości co do rzekomych korzyści płynących z odrzucenia spodni i przekazu, jaki płynie z posta. A także wykorzystać go jako pretekst do małej refleksji na temat dzisiejszego postrzegania kobiecości. A co.

Słowem - absolutnie nie o czepianie czy wyśmiewanie się tu chodzi, ale o zastanowienie się nad pewnym zjawiskiem. Po prostu.

 Grupa w tej chwili zrzesza już ponad 3000 tysiące kobiet, z których duża część nie chodzi już w ogóle w spodniach. Dlaczego? Ponieważ chcą czuć się kobiece, żyć w zgodzie z Bogiem i sobą, a spódnice w tym potrafią doskonale pomóc!

Pierwsze  trzy zdania, a ja już mam problem.

Zacznijmy od małego wyjaśnienia - autorka mówi tutaj o akcji ,,365 dni w spódnicy", o której można przeczytać na blogu haukotella.com. Warto tu podkreślić, że grupa ta nie ma żadnego podłoża religijnego, jest zupełnie świecka i z tego, co zrozumiałam, polega, no, na zachęcaniu do częstszego noszenia spódnic i sukienek, jakiegoś zainspirowania do rozwijania stylu.

Pierwsza rzecz, która mi zgrzytnęła, poza 3000 tysiącami kobiet, to ustęp o ,,życiu w zgodzie z Bogiem". Bo nikt mi nie wmówi, że noszenie spódnic ma z tym coś wspólnego. No nikt. Bo to, co masz na sobie, liczy się najmniej.
Abstrahując zupełnie od głównego wątku, ponoć nawet są strony, które twierdzą, że kobiety powinny nosić tylko sukienki poniżej kolan, z rajstopami i z dekoltem, który broń Boże nie może przekroczyć iluś tam centymetrów, bo to po chrześcijańsku i bo tak. To są oczywiście przypadki zupełnie skrajne i niemające nic wspólnego z artykułem, więc reagując stosownie na taką logikę (doprowadzając do bliskiego kontaktu dłoni z czołem), wróćmy do tematu. Jeżeli ktoś jest wierzący, życie w zgodzie z Bogiem nie ma nic wspólnego z tym, jak się ubieramy. Bo równie dobrze moglibyśmy powiedzieć, że przecież Jezus nie chodził w spodniach i mężczyźni powinni natychmiast porzucić dżinsy i wdziać starożytne szaty, bo to na pewno pogłębi ich wiarę. Chodzi o przestrzeganie wartości chrześcijańskich, miłość do bliźniego. A nie o to, co mamy na sobie. Są różne drogi wyznawania wiary. Podobnie jak wyrażania swojej kobiecości.

(...) zauważyłam kilka zmian, gdy dłużej noszę spódnice.

1. Inaczej traktują mnie mężczyźni. Gdy zakładam spodnie i jestem na spotkaniu, gdzie obecni są również panowie, zachodzi pewna zmiana. Nie jestem traktowana już jak kumpel, ale jak dama. To jest naprawdę miła odmiana. Wtedy już nie wszystko wypada, panowie zważają na słowa. To jest naprawdę miłe być w sukience i wyznaczać standardy zachowania. Tak bywało w dawniejszych czasach i uważam, że powinno to wrócić do łask. 

Jesteśmy teraz przy fragmencie, dla którego piszę tego posta. 

Drogie panie. Jeżeli to, jak traktują nas mężczyźni, ma zależeć od tego, co mamy na sobie, to jest problem. Coś jest nie tak z tym całym równouprawnieniem. 

Mężczyźni niezależnie od tego, czy ich koleżanka ma na sobie spodnie czy spódnicę, powinni zachowywać się zgodnie z jakimiś normami. Bo generalnie w społeczeństwie przyjęło się, że zwracamy się do siebie z szacunkiem i że ,,nie wszystko wypada", niezależnie od płci. To, jak człowiek jest traktowany, powinno zależeć od jego zachowania, a nie od tego, co postanowił włożyć. W dawnych czasach kobieta wyznaczała standardy zachowania, owszem. Na przykład nie można było w jej obecności wymówić słowa ,,nogi", aby nie siać zgorszenia, bo to, co dama ukrywała pod spódnicą, było tematem tabu i panna nie powinna wiedzieć nic o rzeczach poniżej pasa, nawet tego, że je ma.

Oczywiście teraz przytaczam skrajny przykład z pruderyjnej epoki wiktoriańskiej i zdaję sobie sprawę, że pewnie nie o to chodziło autorce tekstu. Główna myśl, jaką staram się tu przekazać, brzmi, że nieważne, jak się ubieramy, czy na oficjalne spotkanie wybierzemy czarne spodnie czy spódnicę, nie powinno wpływać na to, jak się nas traktuje. Czy wpływa? Nie wiem. Jeśli tak, to coś jest nie w porządku. Szacunek obowiązuje zawsze. Zawsze.

2. Już nie wychodzę na uczelnię nieprzygotowana – starannie dobieram ubiór, myślę nad tym, zazwyczaj wieczorem, a nie rano, na ostatnią chwilę. 

Nie rozumiem, w jaki sposób noszenie spodni łączy się z niestarannym dobieraniem ubioru. Jeżeli ktoś przykłada do tego wagę i skrupulatnie planuje stylizacje, to niezależnie od tego, co na siebie wkłada, będzie o to dbał. Proste. Sukienki też można ubierać na ostatnią chwilę (jestem żywym przykładem, chociaż mimo wszystko w większości przypadków planuję ubiór wieczorem), a spodnie często są bardzo eleganckie i stają się elementem oryginalnych stylizacji.

Zważajmy na słowa, pamiętajmy o dobrych manierach. To my wyznaczamy standardy w społeczeństwie i jeśli panowie czasem zachowuję się nie tak, jakbyśmy chciały, to najpierw zwróćmy uwagę na swoje zachowanie.*

Jeżeli panowie zachowują się nie tak, jakbyśmy chciały, najpierw zwróćmy im uwagę, żeby nie zachowywali się jak oszołomy. Po prostu. Jeżeli przeszkadza nam, że ktoś, dajmy na to, cały czas bluzga, to myślę, że powiedzenie mu spokojnie, żeby przestał, ponieważ nam to przeszkadza, przyniesie lepsze skutki niż włożenie sukienki i czekanie na cud. Jeżeli ktoś jest chamem, to będzie chamem, mała szansa, żeby mój ubiór to zmienił. Czy nie lepiej, zamiast przerzucać cały ciężar odpowiedzialności za standardy w społeczeństwie na kobiety i ich spódnice, na przykład, no nie wiem, uczyć chłopców szacunku do płci pięknej?

Powtarzam się, ale muszę to napisać: to, jak jesteśmy ubrane, nie powinno mieć żadnego wpływu na to, jak jesteśmy traktowane. Należy nam się elementarny szacunek, jako ludziom.

 I nie chodzi tutaj o chwalenie się nowymi sukienkami, ale o to, że jesteśmy kobietami i bądźmy kobiece i delikatne.

Uwaga, teraz powiem coś sensacyjnego.

Nie trzeba nosić sukienek, żeby być kobietą.

*tłum zamiera w zadziwieniu*

Swoją drogą, spodnie są często bardzo szykowne i eleganckie, i z powodzeniem zastępują spódnice na oficjalnych okazjach, nie wspominając już o tych mniej oficjalnych. Styl ewoluuje. Spodnie nie są tylko dla mężczyzn. Potrafią być bardzo kobiece, w tradycyjnym tego słowa rozumieniu.

Nie to jest jednak najważniejsze.

To, co najbardziej chcę przekazać i co ciśnie mi się na klawiaturę od początku tego posta, to: kobiecość ma wiele oblicz. Bo czym właściwie jest kobiecość? Postrzegamy to stwierdzenie przez pryzmat standardów naszej kultury: delikatność, łagodność, noszenie sukienek. Nie. Kobiecość jest tym, czym my, kobiety, postanowimy, żeby była, bo to my kształtujemy swoją tożsamość. Nie bądźmy delikatne, jeśli nie chcemy. Bądźmy sobą. Jeżeli lubisz dżinsy i bluzy, super. Jeżeli lubisz długie spódnice, super. Twój ubiór nie sprawia, że jesteś ,,mniej kobietą".

Kobiecość nie musi być delikatna, chociaż naturalnie może. Kobiecość może być silna. Odważna. Harda. Kobiecość może być wyrażana na milion różnych sposobów i milionami różnych stylów. 

I to jest piękne.  

Ktoś może powiedzieć, że szukam problemu tam, gdzie go nie ma. Przecież to zwykły post na jakiejś stronie. Ktoś lubi nosić sukienki i doszukuje się w tym również wartości oraz swego rodzaju misji.

To co jednak widzę, to fakt, że stereotypowe postrzeganie płci wciąż mocno się trzyma. Że wciąż szufladkujemy kobiecość. Że wciąż zrzucamy brak szacunku do kobiet głównie na same kobiety. I ich sukienki, tudzież ich brak. Nie chcę zmieniać czyjegoś zdania, nie chcę nikogo krytykować. 

Po prostu zastanówmy się, chociaż przez chwilę, czy kobiecość naprawdę musi mieć tylko jedno oblicze. 

Zdjęcia: unsplash

*w tym jednym miejscu zmieniłam kolejność pojawiających się w tekście cytatów, żeby pasowały do mojego ciągu myśli