Mój nauczyciel jest wilkołakiem

Jest i ono.

Piękne i niebezpieczne. Jedno z najbardziej powszechnych zjawisk w blogosferze. Wybawia pozbawionych weny blogerów, a jego znak to liczba jedenaście...

(Tak, trochę mnie nosi)

Przed państwem Liebster Blog Award, czyli jedenaście pytań od osoby nominującej. Za wyróżnienie pięknie dziękuję Biance z Zakręconego Życia Huncwotów. 

 Unsplash

1.    Co zrobiłabyś, gdyby twój nauczyciel okazał się wilkołakiem?

 Podejrzewam, że trochę bym się zdziwiła. Tak trochę bardzo nawet.

Z pewnym trudem przychodzi mi wyobrażenie sobie na przykład mojego nauczyciela geografii hasającego po lasach albo historyka szczerzącego zakrwawione kły...

Nie, stop. Wyobrażam to sobie.

I chyba nie chciałam tego widzieć. 

Ale widok byłby ciekawy. Zaiste.

...

W każdym razie, chyba bym to zaakceptowała. Uważam się za bardzo tolerancyjną osobę, więc jeśli nauczyciel w swojej drugiej postaci nie chciałby mnie pożreć albo zmienić w pobratymca, to absolutnie aprobuję, niech będzie sobą i tak dalej. Jestem przeciwko dyskryminacji wilkołaków. Precz z wilkołaksizmem!

2.    Co byś zrobiła, gdyby napadła cię banda różowych bananów?

 Zabiłabym je wszystkie i zrobiła różowe ciasto. 

#polakiler #wsumietonawetnieumiempiecciast

3.    Co byś zrobiła, gdyby okazało się, że twojemu przyjacielowi nie podoba się twoje opowiadanie?

 Miałam już taką sytuację. Pewnie, nic przyjemnego, ale również nic tragicznego.

No dobra, jest to przykre. Nawet bardzo. Na opinii osób mi bliskich zależy mi najbardziej. Regularnie wysyłam opowiadania moim przyjaciółkom i ich zdanie jest dla mnie bardzo, ale to bardzo ważne. Mamy taki, nazwijmy to, układ, że przesyłamy sobie swoje teksty i zawsze możemy liczyć na obiektywną, szczerą opinię. To bezcenne, naprawdę. Wiem, że uzyskam ciepłe, ale zawsze szczere słowa, z ust osób, do których mam ogromne zaufanie. Krytyka przyjaciół jest niesamowicie pomocna, coś o tym wiem. Wspólne tworzenie tekstów z dziewczynami, wzajemne wysyłanie sobie opowiadań i dostawanie recenzji niesamowicie ukształtowało mój warsztat.

Kiedyś krytyka bardzo mnie bolała, teraz na szczęście rozumiem, że to nieodłączny i niezwykle ważny element tworzenia oraz pokazywania swoich utworów światu. Dlatego przyjmuję negatywne opinie, analizuję je i zastanawiam się, z czym się zgadzam i co mogę zmienić.  

4.    Co wybrałabyś, gdyby ktoś kazał ci jeść jedną rzecz przez całe swoje życie?

Co za koszmar... staram się jeść bardzo różnorodnie i perspektywa spożywania jednej rzeczy do końca życia napawa mnie zgrozą.

Chyba wybiorę jakąś sałatkę, bo można tam wsadzić dużo produktów. Na przykład rukolę z czosnkiem, oliwą, serem feta i pomidorami. Albo sałatkę z kurczakiem i brokułami. Nie brzmi tak źle nawet.

Do sałatki można władować dużo dobrego, żeby nie zabrakło składników odżywczych.  I warzywa, i ser, i jakiś sos, może nawet owoce...

5.    Co zrobiłabyś, gdyby nic nie pozostało do zrobienia?

  

Beztrosko padłabym na kanapę z książką, herbatą, paczką czipsów i laptopem pod ręką. I może w końcu nie miałabym z tyłu głowy tego nieznośnego ,,czy na pewno wszystko zrobiłam?".

O tak.

6.    Co zrobiłabyś, gdyby świat się walił?

  

Znalazłabym moich bliskich, a potem wraz z nimi ukryłabym się pod jakimś stołem, żeby ochronić się przed odłamkami. Może trochę głupie, skoro i tak świat się wali i wszyscy zginiemy, wiem, ale z drugiej strony, co mam zrobić? Ruszyć sportowym autem, zręcznie omijając wszystkie szczeliny w pękającej ziemi i uratować wszystkich? Obawiam się, że nie nadaję się na bohaterkę amerykańskiego filmu.

7.    Co zrobiłabyś, gdyby w lodówce nie było niczego do jedzenia, a ty byłabyś przeraźliwie głodna?

 Co powinnam zrobić: pójść do sklepu i kupić sobie jakąś bułkę, owoc, obiad, czy cokolwiek.

Co naprawdę bym zrobiła: dorwałabym się do szafki ze słodyczami. 

8.    Co zrobiłabyś, gdybyś poznała nowego człowieka i okazałoby się, że on regularnie czyta twoje opowiadanie?

 Chyba umarłabym z ekscytacji i radości.

No bo... o rany! To takie niesamowite! Ktoś stale czyta moje wypociny i spotykam go w prawdziwym życiu! To naprawdę świetne.

Oczywiście dałabym wyraz swojemu entuzjazmowi i na żywo zapytałabym, jak mu się podobało. 

A on wtedy powiedziałby, że w sumie to wcale, tylko po prostu mu się nudzi, dlatego czyta.

Aż wyobraziłam sobie własną minę. Heh. 

 No dobra, dobra, żartuję.  Moja odwieczna skłonność do przewidywania wszystkich scenariuszy się włączyła po prostu. 

Wracając: to naprawdę brzmi ekscytująco!

Przy okazji - jeśli ktoś jest zainteresowany, to kolejna część Cyklu Słowiańskiego (vel Sabinkowego Uniwersum - pierwsza część o tutaj), właśnie się pisze. I chyba nawet dłuższa niż zwykle będzie.

9.    Co zrobiłabyś, gdyby ktoś próbował ci ukraść książkę?

  

Trzasnęłabym go tą książką po głowie.

Okej, ta odpowiedź nawet dla mnie brzmiała upiornie. 

10. Co zrobiłabyś, gdybyś utknęła w jakiejś wsi na końcu świata, nie znałabyś języka, nikt nie mówiłby po angielsku i chciałbyś poprosić o jedzenie?

 Użyłabym zamaszystej gestykulacji. Nieskromnie powiem, że jestem w tym dobra. Poświadczą wszyscy, którzy dostali ode mnie w twarz w trakcie ognistych przemów.

No bo hej. Ja nie mogę mówić o ekscytujących rzeczach bez podkreślania słów odpowiednimi gestami! 

Dlatego chyba jakoś bym się dogadała. Odpowiednią gestykulacją, tonem głosu i tak dalej.  A jakby i to zawiodło, to spróbowałabym narysować, czego chcę. Chociaż obawiam się, że to jeszcze bardziej zdezorientowałoby biednych tubylców, bo moje umiejętności rysownicze... 

Khem. Ekem. Ekhemkhemkhem.

 Podejrzewam jednak, że głód wyparłby ze mnie wszelkie zażenowanie i bez oporów oddałabym się próbie niewerbalnej komunikacji.

11. Co zrobiłabyś, gdyby w twoim domu pojawił się bohater twojej ulubionej książki?

  

Tak szczerze?

Prawdopodobnie moja pierwsza reakcją byłaby panika, wrzask, rzucenie w niego kapciem i piskliwe ,,Jak tu wszedłeś?!".

A najpewniej wszystko na raz.

No hej - jak mam zareagować, gdy nagle pojawia się przede mną obcy człowiek i nie mam pojęcia, czy to włamywacz, kosmita, czy jeszcze kto?

Później, po wyjaśnieniach i ujawnieniu tożsamości, pewnie bardzo chętnie wdałabym się z nim w dyskusję i zasypałabym go gradem pytań.

Pytanie tylko, czy on by wciąż chciał.