Opowiadanie! (bez tytułu, a jakże, w końcu po twórczym wysiłku na tytuł wyobraźni i chęci brakuje, nie?)

Pokój bez książek jest jak ciało bez duszy.*

Skoro tak, to tu jest mnóstwo duszy. Aż nadmiar. Aż od tej duszy duszno.

Otworzył szeroko okno, wciągając łapczywie świeże, wieczorne powietrze. Znowu zasiedział się przy książce. Od nieustannego siedzenia bolało go całe ciało, oczy piekły, świat rozmazywał się nieco przed oczami. Dopiero, gdy oderwał się od czytania poczuł te wszystkie dolegliwości. Świat książek uwalnia od fizycznego bólu.

Ludzie mówią, że życie to jest to, ale ja wolę sobie poczytać.

Cyceron, kochany Cyceron. Mądry człowiek. Życie jest zbyt nudne, szare, monotonne i smutne, aby w nim ciągle siedzieć.

Nierealny świat jest ciekawszy.

Książka jest życiem naszych czasów.

Dokładnie, dokładnie. Kto to powiedział? Ktoś, jakiś kolejny anonim.

Podrapał się po nieogolonym podbródku i odwrócił się od okna. Na czerwonym fotelu leżała otwarta książka, która kusiła, przyzywała. A wokół było mnóstwo innych powieści, dzieł, sztuk, dramatów, zbiorów poezji. To było jego królestwo, jego magiczny, zaczarowany świat, w który tak lubił odpływać. Lubił? Nie! On to kochał. Zazwyczaj nie wychodził ze swojej domowej biblioteki. Chyba, że (z wielką niechęcią) szedł załatwiać potrzeby fizjologiczne albo coś zjeść. Samymi książkami człowiek się nie nakarmi. W najgorszych przypadkach musiał na nawet kilkadziesiąt minut opuszczać swoją samotnię, aby załatwić sprawy takie jak  przyjęcie emerytury, zrobienie zakupów, zapłacenie podatku i czynszu. Nienawidził takich momentów. Czuł się taki bezbronny w wielkim świecie.

Sypiał zwykle w bibliotece. Chociaż rzadko zdarzało się, aby w ogóle spał. Postacie, o których przeczytał, nie pozwalały mu zasnąć, a koszmary, które miewał, napawały go lękiem.

Właśnie zarywał kolejną noc. Czytał przy zapalonej, niewielkiej lampce. Poza tym, wokoło panowała gęsta ciemność.

Ciemno wszędzie, głucho wszędzie… co to będzie, co to będzie?**

Dobrze, że nikt mu nad głową nie siedzi. Od zawsze był samotnikiem. Ludzie mu po prostu zawadzali. Chyba, że były to osoby z książek. Oni go potrafili zrozumieć. Nie prowadził z nimi dialogów, ale byli jego najlepszymi przyjaciółmi.

Podniósł książkę i usiadł na fotelu. Jego chude ciało wręcz się w nim zapadło. Przejechał pieszczotliwie palcami po starej, pożółkłej okładce. To było najpiękniejsze uczucie, jakie znał, najwspanialsze, najcudowniejsze, lepsze od dotyku pięknej kobiety. W takiej starej, żółtej ze starości okładce mógł znaleźć więcej miłości niż w czymkolwiek innym.

Otworzył książkę.

Jeżeli przypuścimy, że życie ludzkie może być kierowane rozumem, wówczas zginie możliwość życia.***

Piękne zdanie. Czytane po raz setny. Brawo, panie Tołstoj.

Już miał zabrać się za kolejne zdanie, gdy nagle usłyszał straszny, wibrujący dźwięk.  Jego uszy, przyzwyczajone do niemal wiecznej ciszy, przerywanej szelestem kartek czy czasami siorbaniem zrobionej naprędce, za słabej albo za mocnej herbaty (gdy spieszył się do czytania, torebka nie siedziała w wodzie wystarczająco długo, a kiedy podczas robienia napoju zaczytał się, przebywała w kubku zdecydowanie zbyt długo), były tak wrażliwe, że mężczyzna aż się skulił.

Kto to? Kto o tej porze tu przychodzi? Kto ośmiela się przerwać mu jego najpiękniejsze chwile?! Nikt tu nigdy nie zaglądał!

Kto to jest?

Każdy powinien mieć kogoś, z kim mógłby szczerze pomówić, bo choćby człowiek był nie wiadomo jak dzielny, czasami czuje się bardzo samotny.****

Kłamstwo, kłamstwo, panie Hemingway! On doskonale sobie radzi bez ludzi, bez rozmów. Doskonale! Pana powieść, „Komu bije dzwon” przeczytał tylko dwa razy, właśnie z powodu tego stwierdzenia. W książce każde zdanie jest ważne, a to, panie Hemingway, pan zepsuł! 

On nigdy nie czuł się samotny. Nigdy. Miał przecież książki.

Postanowił zignorować dzwonek do drzwi.

Jednak ten stawał się zbyt natarczywy, zbyt głośny.

Próbował skupić się na kolejnym zdaniu, smakować je jak zwykle. Nie wychodziło. Ten dzwonek, ten przeklęty dzwonek! A raczej ta osoba, ta straszna osoba, która przerywa mu czytanie.

Nie wyjdzie. Nie wyjdzie. W końcu człowiek się znudzi. Pewnie to jakiś bezdomny z prośbą o jakiś kawałek chleba. O, głupi bezdomny, który jest niewykształcony, niemądry. On nawet nie wyobraża sobie, że człowiek może być zajęty czytaniem.

Każdy, kto czyta, staje się dziwakiem. Czytanie daje wiedzę, a ponieważ wokół dominuje raczej ignorancja, wiedza oznacza dziwactwo.*****

Znowu cytat adekwatny do sytuacji. Z dosyć nowej książki, ale i tak niezły. Tak, ten bezdomny (a raczej bezmózgowy) osobnik u drzwi jest ignorantem, przeklętym ignorantem.

Dzwonek zadzwonił jeszcze raz, ale mniej pewnie, już raczej z rezygnacją.

Bardzo dobrze, bardzo! Niech idzie, niech stąd idzie,idiota jeden, bezdomny, ankieter, zbieracz pieniędzy, sąsiad z prośbą, ktoś kto uważa się za jego krewnego, niech idzie, idzie sobie precz, jak najdalej stąd.

To jest jego dom, jego samotnia.

I postanowił, że już nigdy stąd nie wyjdzie.

CYTATY:

*Cyceron

**Adam Mickiewicz, „Dziady cz.II”

***Lew Tołstoj, „Wojna i pokój”

****Ernest Hemingway, „Komu bije dzwon”

***** Jose Carlos Somoza, „Klucz do otchłani”

 

O opowiadaniu

Wiem, że krótkie- ale takie miało być, pisałam na kółko pisarskie i trzeba było ograniczyć się do dwóch stron. Ale może i dobrze? Na kółku każdy losował jeden z tekstów i go czytał. Wszyscy zgadywali, czyje opowiadanie jest. Oczywiście każdy siebie rozpoznał, bo mamy już wyrobione style. 
Z powieści, z których pochodzą cytaty, czytałam tylko "Dziady". Na półce czeka "Komu bije dzwon", a "Wojnę i pokój"... też bardzo chciałabym przeczytać. Bo interesuje mnie klasyka, co tu kryć. Uwielbiam tzw. "młodzieżówki", ale ciągnie mnie do poważniejszych książek.

Ale dobra. Nie o książkach miało być, tylko o opowiadaniu. Ludziom, którym do tej pory czytałam podobało się, ale to nie znaczy, że spodoba się Wam. Oczywiście mam wielką nadzieję, że tak się stanie, ale zdaję sobie sprawę z tego, że opowiadanie jest nieco... specyficzne.