Rozmaitości #3: Ze zwierzeń pensjonarki

Jedną z ulubionych rodzinnych opowieści, z upodobaniem przytaczaną przy okazji Wielkanocy, jest ta, jak kilkuletnia Pola przestała wierzyć w Zająca.

– Tata – miałam powiedzieć stanowczo, siedząc z wiaderkiem na głowie. – To ten Zając istnieje, czy, nie, ustalmy to wreszcie.

Tata westchnął, próbując zmierzyć się z tym jakże trudnym dla rodzica wyzwaniem. Wcześniej rozmawiałam już z mamą, dzieląc się z nią najnowszym odkryciem i moi rodziciele stanęli przed tym strasznym momentem wyjawienia prawdy.

– No bo – perorowałam, bardzo zadowolona z siebie – to niemożliwe, żeby taki mały zając niósł taki duży worek z prezentami, to zwierzę przecież. 

Logiczne, prawda?

– No dobrze – powiedział tata ze smutkiem. – Szkoda, że już nie wierzysz w Zająca i świętego Mikołaja...

– Zaraz, zaraz – przerwałam z oburzeniem. – Święty Mikołaj istnieje!

– Tak, tak! – zreflektował się tata, nagle jakby radośniejszy. – Znaczy, w Zająca, tak. Mikołaj istnieje, oczywiście! 

Kiwnęłam głową z zadowoleniem. 

Refleksja, że nie tylko mały zajączek, ale także gruby pan w czerwonym wdzianku miałby problem z rozwiezieniem wszystkich prezentów po świecie jednego dnia, tudzież nocy, miała przyjść dopiero za jakiś czas.

Ot, taka, mam nadzieję, w miarę sympatyczna, anegdotka z okazji wczorajszej Wielkanocy (eee... spóźnionych wesołych świąt wszystkim!), na miły początek kolejnego ,,odcinka" najbardziej wielowątkowej, bełkotliwej i chaotycznej serii na TZB - zapraszam na trzecie Rozmaitości!

Święta mijają bardzo rodzinnie i sielsko. Ale żeby nie było za sielsko, nad głowami gimnazjalistów, niczym czarna chmura, wisi groźba rozpoczynających się w środę egzaminów gimnazjalnych. Ich wizja sprawia, że przed oczami przelatują poplątane ze sobą wzory, które na pewno powinieneś znać, owinięty w sreberko czekoladowy króliczek wydaje się jakby zerkać wymownie w stronę podręczników, wielkanocna pascha staje w gardle...

Żartuję, żartuję. Wiecie, jak lubię budować dramatyzm. 

Święta jak dla mnie powinny być czasem na odpoczynek, niż naukę, ale to jak kto lubi. Sama w sumie jakoś szczególnie nie panikuję (największy stresik przeszłam już w marcu kiedy spojrzałam w kalendarz i uświadomiłam sobie, że, o cholera, to za miesiąc), chociaż wiadomo, że  zawsze jest  trema (w moim przypadku zwłaszcza przed przedmiotami przyrodniczymi, bo to ZŁO). Ale nie ma co się nakręcać i zbędnie denerwować, tylko, po prostu napisać najlepiej, jak się umie, wykorzystując zdobyte wiedzę i umiejętności. Trzymam kciuki za trzecioklasistów, którzy tak jak ja w środę zasiądą do arkuszy egzaminacyjnych. Powodzenia wszystkim!

Z jednej części egzaminu zostałam zwolniona, a mianowicie z języka polskiego, bo ekhem, tak, teraz mogę zaszpanować tytułem laureata. Do trzech razy sztuka, jak to mawiają. 

Okres po ogłoszeniu wyników konkursu (które to nastąpiło w sumie dość szybko, biorąc pod uwagę mało zachęcające ogłoszenie organizatorów: ,,wyniki będą, kiedy pani kurator je podpisze, proszę nie dzwonić") okazał się swoją drogą szalenie sympatyczny, bo dużo osób czekało na listy laureatów z praktycznie wszystkich przedmiotów razem z konkursowiczami. To było naprawdę bardzo pozytywne - wszyscy wspierali siebie nawzajem, liczyli razem punkty, sprawdzali listy z przedmiotów, w których nie uczestniczyli, żeby zobaczyć, czy znajomym się udało, wręcz denerwowali się razem z nimi. Żebyście widzieli, jak otwieraliśmy wyniki z chemii, praktycznie same osoby, które nie brały udziału, ale podekscytowane właściwie tak samo jak ich koledzy-konkursowicze. W takich chwilach myślę, że będzie mi bardzo brakowało wielu z tych osób. 

Zauważyłam też, a raczej moje przyjaciółki zauważyły to za mnie, nie omieszkawszy się ze mnie pośmiać, jak reaguję na gratulacje. Otóż okazało się, że zachowuję się jak jakaś dziewiętnastowieczna pensjonarka - śmieję się z zakłopotaniem, głosik robi mi się wysoki i czasem  dygam.

D y g a m. Autentycznie. 

Jeszcze rumieniec i pensjonarka jak się patrzy. 

W poprzednich Rozmaitościach wspominałam o tomiku poezji Emily Dickinson. Skończyłam i... och ♥ Cóż więcej mogę powiedzieć. Czysta perfekcja. Przepiękne w każdym calu. Dawno poezja tak mnie nie poruszyła, tak ścisnęła za serce, tak zachwyciła. Jeżeli ktoś chciałby jeszcze poczytać trochę moich zachwytów i mnóstwa pozytywnych epitetów, to zapraszam tu (jedna z nielicznych książek na Lubimy czytać, o których napisałam opinię, łał). Arcydzieło.

Tak więc kwiecień płynie mi pod znakiem Emily Dickinson i głównie Emily Dickinson, ale częściowo także ,,Szóstki Wron" Leigh Bardugo. Och, jaka ta książka była dobra. Ma swoje wady, to na pewno, nie jest to arcydzieło, ale nie zmienia to faktu, że bawiłam się tak dobrze, że od razu hojnie machnęłam jej dziesięć gwiazdek, pomimo wszystkich mankamentów. Nie mogę przestać myśleć o tych bohaterach (barwnych, niestandardowych, żywych, nieoczywistych) oraz całej historii (niewiarygodnie wręcz wciągającej). Serio, od kilku dni nie mogłam się oderwać, a kartki przewracałam w zabójczym tempie. Dawno nic mnie tak nie porwało, bardzo dobra rozrywka. Tyle emocji... i to zakończenie... chyba mam kaca książkowego. Podejrzewam, że niedługo złamię swoje postanowienie niekupowania książek i pognam do księgarni po kolejny tom, bo jak tu żyć?

Do ostatnich zachwytów dochodzą również ,,Ptaki" Hitchcocka, electroswing (tak, taki gatunek istnieje i przy jakimś muzycznym poście chętnie o nim wspomnę), Robyn Adele Anderson (uwielbiam jej głos, jest obłędny; aż zrobiłam sobie playlistę z jej coverami w stylu vintage, zachęcam do słuchania i zachwycania się razem ze mną), Tori Amos i sukienka Grace Kelly z ,,Okna na podwórze". Serio. Tutaj scena z filmu. Scena i sam film oczywiście są super, żeby nie wyszło, że jestem płytka i patrzę jedynie na stroje, ale no proszę, ta sukienka jest obłędna. 

Na koniec jeszcze - pamięta ktoś może opowiadanie ,,Świeża krew"? Otóż jakiś czas temu zdobyłam się na odwagę i opublikowałam je na portalu Nowej Fantastyki. Wszystkie pisane przez użytkowników teksty literackie  na stronie trafiają do Poczekalni. Jest jeszcze Biblioteka, czyli, cytując: ,,lista opowiadań, które zostały uznane za wartościowe" (zasady funkcjonowania całego systemu odnajdziecie tutaj).

Opowiadanie, jak się okazało, spotkało się z dość ciepłym przyjęciem i po jednym dniu trafiło do Biblioteki.

Kiedy to zobaczyłam, miałam taki atak radości, że aż trudno to opisać i chyba nie da się zliczyć, ile razy w ciągu dnia odświeżałam stronę. Oczywiście nie obyło się bez małej wpadki i jak zwykle czegoś nie ogarnęłam, bo nie napisałam tzw. ,,fragmentu reprezentacyjnego" i informacja o przenosinach tekstu do Biblioteki nie trafiła na stronę główną, ale trudno. W żaden sposób nie zmienia to faktu, że szalenie się cieszę.

Najważniejsze jest jednak to, ile się nauczyłam, bo dzięki wielu wskazówkom mogłam poprawić dużo błędów, krzywych zdań i dowiedzieć się, jakie są moje słabe i mocne strony. Bardzo cenne doświadczenie, naprawdę.

Dla zainteresowanych: zapraszam do przeczytania opowiadania na Nowej Fantastyce tutaj.

Zdjęcie: kaboompics