Opowiadanie Bez Tytułu (czy tylko ja mam takie problemy z wymyślaniem tytułów?)

Witam Was!
Wczoraj wróciłam z kraju lodów, pizzy, makaronów, sztuki, pięknych widoków, wspaniałych ludzi i skuterów Vespa, czyli... no, zgaduj-zgadula, kto zna odpowiedź na to trudne pytanie?... Tak! Włoch! Ale z Was bystrzaki!
Relacja z wyjazdu już się szykuje (na razie w mojej głowie, ale to taki błahy szczegół), niebawem się ukaże. Dzisiaj zaś wstawiam kolejny tekst z obozu literackiego, który tytułu nie posiada (mam poważny problem z tytułami...).
Moje zadanie było następujące: dostałam karteczkę z jakimś wyrwanym fragmentem (chyba z jakiejś książki, ale niestety nie wiem, z jakiej). Miałam wybrać sobie jedno zdanie z tego fragmentu i właśnie tym zdaniem miałam zakończyć mój tekst. A więc (uwielbiam łamać tę zasadę nierozpoczynania zdania od ,,więc") ostatnie zdanie pochodzi z tej nieznanej mi powieści/nieznanego mi opowiadania* . Ale tworząc tekst nie inspirowałam się podanym mi fragmentem, pomysł, bohaterowie i fabuła są moi. Opowiadanie nie jest jakieś wybitne, to taka opowiastka i głównie przedstawienie relacji między głównymi bohaterami, która tworzy się w czasie podróży.
Więc cóż...
Życzę miłej lektury!

*EDIT: Chyba znalazłam, skąd pochodzi to zdanie. To prawdopodobnie ,,Tajemnica wyroczni" Catherine Fisher. Nie ma to jak wujek Google. 

***

Ognisko rzucało jasną poświatę na drzewa i dwójkę ludzi nieopodal. Pomarańczowe, lśniące iskry trzaskały głośno, zakłócając ciszę. Gwiazd i księżyca nie było, ogień stanowił jedyne źródło światła. Siedział przy nim chłopiec, bezmyślnie patrzący w przestrzeń i odrywający korę od patyka. Przy starym, nieco wyłysiałym dębie umiejscowił się Muzykant, jak zwykle w czarnym kapeluszu nasuniętym na oczy i gitarą obok.

- Śpisz? - zapytał chłopiec.

- Tak.

- To dlaczego mi odpowiadasz?

Muzykant stęknął w odpowiedzi.

- Idź spać, mały.

- Nie mogę zasnąć.

- Jutro przed nami długa droga. Idź spać.

- Porozmawiaj ze mną.

- Jeszcze czego. Śpij, mały.

- Dlaczego ciągle nazywasz mnie małym?- zapytał z pretensją chłopiec. Patyk został już zupełnie ogołocony z kory, teraz był łamany na kawałki.

- Bo jesteś mały.

- Mam imię.

- Obawiam się, że nie jest to szczególne osiągnięcie. Każdy ma imię.

- I dlatego należy go używać. Dlaczego ty nie używasz cudzych? I swojego?

- Swojego?- mruknął sennie Muzykant.

Kawałki patyka jeden po drugim lądowały w ogniu.

- Nigdy mi nie powiedziałeś, jak masz na imię.

- Mówiłem ci, żebyś zwracał się do mnie po prostu Muzykant.

Chłopiec przewrócił oczami.

- Muzykant to nie imię.

- Może nim być. Pasuje do mnie. Określa mnie.

- Ale to nie jest imię, które nadali ci rodzice.

- Nie. To imię, które sam sobie nadałem. Jest więc trafniejsze.

Chłopiec zamilkł i patrzył, jak ogień trawi drewno. Zupełnie jak niedawno jego rodziców.

- Idź spać- powtórzył Muzykant, opierając się wygodniej o pień.

Przyciągnął do siebie gitarę, z którą nigdy się nie rozstawał. Chłopiec czasem podejrzewał, że jest dla niego ważniejsza niż ludzie.

Ogień trzaskał wesoło.

Chłopiec zapatrzył się w złote płomienie. Jak coś tak złego może być jednocześnie piękne?

- Od dawna nikt do mnie nie mówił po imieniu- powiedział chłopiec.

Muzykant nie odezwał się.

Może już spał.

***

Muzykant i chłopiec szli krętą drogą. Im dalej byli od wioski „Małego”, tym tereny robiły się bardziej górzyste.

Na niebie nie widniała ani jedna chmurka. Słońce paliło bezlitośnie.

- Gorąco mi - poskarżył się chłopiec.

- Takie życie - stwierdził ze stoickim spokojem Muzykant. Niósł na plecach futerał z gitarą i robił szybkie, energiczne kroki. Chłopiec ledwo za nim nadążał.

- Możemy się zatrzymać?

- Nie.

- Dlaczego?

- Bo dzisiaj musimy przejść spory odcinek.

- Dlaczego?

- Żeby nie przechodzić go jutro. Mały, przecież chcesz dotrzeć do Miasta jak najszybciej, prawda?

Chłopiec stęknął, ale już nie narzekał.

Muzykant poprawił swój kapelusz.

- Zobacz, jak ładnie- rzekł, pokazując szerokim gestem świat wokół nich.

,,Mały" zerknął niechętnie. Droga prowadziła przez mały, raczej nędzny lasek, z rzadko rosnącymi drzewami.

- Nic nadzwyczajnego - burknął.

- Nieprawda. Zresztą, ,,nadzwyczajny" i ,,zwyczajny" to pojęcia względne.

Chłopiec jęknął.

- Nienawidzę, gdy zaczynasz filozofować.

Muzykant uśmiechnął się. Miał specyficzny, lekko krzywy uśmiech, który zawsze wyglądał na kpiący.

- Sam chciałeś się ze mną zabrać, gdy dowiedziałeś się, że idę do Miasta. Jeśli chcemy iść razem, musisz jakoś ze mną wytrzymać.

Chłopiec westchnął.

- Ile jeszcze do Miasta?

- Daleko- odparł Muzykant.

- Aha.

Zapadła krótka cisza, przerywana odgłosami ptaków i szeleszczących liści.

- Wiesz, gdzie dokładnie mieszka twoja rodzina?- zapytał Muzykant.

Chłopiec nagle wykazał duże zainteresowanie swoimi stopami.

- Nie.

- To jak masz zamiar ich znaleźć?

- Popytam, poszukam... Znam ich nazwiska. Kiedyś przyjechali do moich rodziców, wiem jak wyglądają...

Mężczyzna parsknął.

- Mały, miasto to nie wieś. Tam mieszkają tysiące ludzi.

Chłopiec wzruszył ramionami.

- Coś wymyślę.

Chociaż starał się to powiedzieć z nonszalancją, to jedynie obnażył swój strach i niepewność.

Muzykant nie po raz pierwszy poczuł przypływ litości dla chłopca.

- Mogę ci pomóc ich szukać, mały.

Mały poderwał głowę.

- Naprawdę?

Muzykant mimowolnie się uśmiechnął.

- Jasne.

Co ciekawe, jego uśmiech wyjątkowo nie był krzywy.

***

Na miejsce odpoczynku wybrali niewielką polanę, otoczoną i ocienioną przez lasek. Muzykant wyjął swoją gitarę, czule przejechał po niej palcami i zaczął ją stroić wydobytym z kieszeni plektronem. Chłopiec podgryzał kromkę chleba i przyglądał się muzykowi.

- Dlaczego grasz? - zapytał w końcu.

- W tej chwili, czy w ogóle?

- W ogóle.

- Dlatego, że to lubię.

- A dlaczego to lubisz?

- Bo muzyka mnie uspokaja. Pozwala mi być sobą.

Muzykant przeciągnął plektronem po strunach.

Chłopiec zastanowił się.

- Słyszałem cię, jak przyjechałeś do mojej wioski. Ładnie grasz.

- Dziękuję.

- Idziesz do Miasta, żeby zrobić karierę?

- Karierę?- powtórzył z rozbawieniem Muzykant.

- Przecież po to ludzie jeżdżą do Miasta. Żeby zrobić karierę. Coś osiągnąć.

- Cóż, ja nie,

- To po co tam idziesz?

- Nigdy tam nie byłem i chciałbym zobaczyć, jak tam jest - wyjaśnił Muzykant.

- Tak po prostu? Nie masz żadnego celu?

- Nie. Po cóż mi cel?

- Przecież każdy ma w życiu cel- powiedział chłopiec ze zdziwieniem. -Choćby najmniejszy. Jakikolwiek plan na przyszłość.

- Na najbliższą to mam, owszem. Na przykład, czy zjem kromkę chleba ze smalcem, czy kiełbasę. Albo czy pójdę grać w tej wiosce, czy innej. Ale poza tym, wolę żyć spontanicznie.

- Nie jest ci ciężko bez jakichkolwiek planów na przyszłość, marzeń?

- Wręcz przeciwnie. Nic mnie nie ogranicza, mały. Moim jedynym planem jest to, aby żyć bez planu. A moim marzeniem, aby ten plan się utrzymał i abym był szczęśliwy. To chyba dobrze, prawda?

- No tak, ale... Nie chciałbyś czegoś w życiu osiągnąć? No nie wiem... Zdobyć sławę?

Muzykant zagrał krótką melodyjkę.

- Nie potrzebuję sławy.

- I nie chcesz jej?

- Nie. Sława wcale nie jest taka dobra, na jaką wygląda, mały.

- Przestań mówić do mnie ,,mały"- zdenerwował się chłopiec.

- To jak mam do ciebie mówić? - zapytał Muzykant.

Chłopiec zmarszczył brwi.

- To chyba oczywiste.

- Niekoniecznie. Nie wszyscy chcą się posługiwać swoim imieniem.

- No dobrze, ale ja chcę. Mów do mnie Alek, dobrze?

- Jasne, mały.

Pełen złości krzyk Alka i śmiech Muzykanta było słychać w całym lasku.

***

Dotarli do niewielkiej wioski leżącej w górskiej dolinie, gdzie domy zostały zrobione z ciemnego drewna, a ludzie ubierali się w kwieciste ubrania. Tam postanowili się zatrzymać. Szli ciasnymi uliczkami między domkami.

- Wiesz, jak wygląda Miasto, Muzykancie?- zapytał Alek.

- Nie. Skąd mam wiedzieć?

- Słyszałem, że jest otoczone przez skały i że jest wieeeelkie... Podobno domy są tam zrobione z kamienia i są kolorowe, i są tam rzeźby, i fontanny, i wielki zamek, i...

- Dobra, dobra, Alek, opanuj się.

- I ponoć tam płynie taka duuuża rzeka...-ciągnął marzycielsko chłopiec.

- Zobaczymy. Dla mnie najważniejsze jest to, żeby znaleźć twoich krewnych.

- Znajdziemy ich przecież.

- I rozumiem, że zgodzą się, abyś z nimi zamieszkał?

- Przecież muszą. Są teraz moją jedyną rodziną.

Alek zaczął intensywnie trzeć oko, jakby coś tam mu wpadło.

Muzykant nie miał sumienia, żeby powiedzieć mu, że jego krewni mogą nie zechcieć przyjąć pod swój dach sieroty.

Po prostu nie miał sumienia.

***

W pokoju gospody było ciemno i duszno. Z dołu dobiegały odgłosy zabawy- stukanie się kuflami piwa, okrzyki, muzyka. Alek patrzył na drewniany sufit.

- Muzykancie?

- Co?

- Śpisz?

- Tak.

- To dlaczego mi odpowiadasz?

- Alek, litości...

- Daleko jeszcze do miasta?

- Niedaleko.

- To znaczy ile?

- To znaczy niedaleko. Śpij.

- Nie mogę zasnąć. Tu jest tak ciemno...

- Jest noc, to jest ciemno.

Zapadła krótka cisza.

- Muzykancie?

- Czego?

- Boję się, że znowu mi się to przyśni.

- To znaczy co?- burknął Muzykant przewracając się na plecy.

- Pożar, w którym zginęli moi rodzice.

Muzykant milczał, nie wiedząc, co na to odpowiedzieć.

- Muzykancie?...

- Co znowu, mały?

- Mogę położyć się obok ciebie?

- Chyba żartujesz.

- Nie. Proszę.

 Głos chłopca ledwo dostrzegalnie drżał.

Muzykant westchnął ciężko i przesunął się na lewą stronę łóżka, odsuwając rownież gitarę, która leżała obok niego.

- Właź.

Rozległ się szelest odsuwanej kołdry, skrzypienie i plaskanie bosych stóp o drewnianą podłogę. Po chwili Alek wdrapał się do łóżka Muzykanta.

I tak zasnęli we trójkę: chłopiec, mężczyzna i gitara.

***

- To już naprawdę niedaleko?

- Naprawdę. Za tymi wielkimi skałami.

Chłopiec nie mógł powstrzymać ekscytacji.

- Nie wierzę - powiedział. - Za chwilę je zobaczę. Zobaczę Miasto!

Muzykant roześmiał się.

- Tak, w końcu zobaczysz miasto. I mało tego, wejdziesz tam.

- Chodź szybciej!

- No, no, mały, nie szarżuj tak. Pamiętaj, że musimy wejść po tych skałach.

Zaczęli ostrożną wspinaczkę po wykutych, nierównych  stopniach. Muzykant trzymał chłopca za rękę, drugą przytrzymując futerał na plecach. W dole roztaczał się piękny widok, jednak żaden nie patrzył za siebie. Parli tylko do przodu.

W końcu doszli niemal na szczyt skały. Ostatni stopień był bardzo wysoki, za wysoki dla tak drobnego chłopca, jakim był Alek.

- To tu - powiedział drżącym z przejęcia głosem ,,Mały".

- To tu - potwierdził Muzykant.

Alek spróbował wejść na ostatni stopień, ale tylko się ześlizgnął.

- Pomóż mi! - zawołał do mężczyzny, który uśmiechał się, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. - Chcę je zobaczyć!

Muzykant podniósł chłopca i ostrożnie ustawił go na wysokim stopniu wykutym w śliskim kamieniu.

 

Wiem, koniec wiele nie wyjaśnia, wręcz się urywa (zasługa ostatniego zdania). Jednak osobiście uwielbiam, po prostu uwielbiam otwarte zakończenia, więc postanowiłam zostawić takie również w moim tekście. Może spróbujecie sobie wyobrazić dalsze losy Alka i Muzykanta? Koniecznie podzielcie się swoimi pomysłami oraz oczywiście wrażeniami po lekturze:)

EDIT: Wprowadziłam małe poprawki

Pozdrawiam ciepło!

Pola

Ten filmik jest niesamowity. Aż zapiera dech w piersiach... 

PS: Ostatnio wpadł mi do głowy pomysł na posta ze wskazówkami, jak pisać, których nauczyłam się na obozie literackim. Chcielibyście może coś takiego? Dajcie znać:) 

PS2: Czy Was też tak denerwują te napisy w sklepach, które głoszą ,,Czas na szkolną przygodę", ,,Już czas do szkoły" albo ,,Niebawem szkoła"? Bo ja, gdy je widzę, to cierpię.

PS3: W centrum handlowym nieopodal mnie będzie Empik! Wprawdzie trochę sobie na niego poczekam, ale mimo wszystko... Empik. Nie mam tu na myśli samej sieci czy tych wszystkich kiepskich gadżetów, ale  książki (ksiąąąążkiii...). Kilka kroków od mojego domu! Księgarnia to jeden z niewielu sklepów, w którym mogłabym przebywać w nieskończoność...

  

Tak bardzo prawdziwe...

weheartit.com

PS4: O, to pierwszy obrazek w tym poście.

PS5: Oglądał ktoś z Was może ,,W głowie się nie mieści"?

PS6: Tak, Pola, stara koza, ogląda bajki dla dzieci. I się nimi zachwyca. ,,W głowie się nie mieści" jest zacne. 

PS7: Znowu przegięłam z PS-ami, prawda?  A więc już kończę. Naprawdę.